Południe

Na lewo

Ponad dachami Città,

Biało-szara kopuła San Pietro.

Na prawo, pomnik Vittorio Emanuele II –

Widoczni stąd jeźdźcy skrzydlaci w rydwanach,

W białym marmurze z Botticino.

Niżej,

Przysłaniając pnie nadtybrzańskich platanów,

Już całkiem blisko,

Dom osieroconych

Dzieci – po zamachu w asyryjsko-babilońskiej

Synagodze.

Pod stopami gorący taras w pelargoniach,

Jaszczurka na ścianie, w winie

A na dole “cykające” taksówki,

Przywożące turystów do

Santa Maria in Trastevere.

Od wzgórz Giannicolo oderwał się

Obłok dymu i huk

Armaty, oznajmujący Urbi et Orbi:

Południe!

Nad głową buczenie samolotu lecącego

Na Północ.

Puntino i Buncika – dwa psy

Wygrzewają w słońcu sierść.

Niech trwa,

Co jest,

W żółto-niebieskim powietrzu,

W zapachu bazaltowych uliczek, zaułków

Które się później

Śnią.

Cmentarz w Pollone

Wybacz Pier Giorgio!

Ale druciana szczotka nie nadaje się

Do czyszczenia wklęsłych liter w granicie

Twojej nagrobnej płyty.

Żal mi tej palmy, którą

Trzeba było ściąć w lewym rogu

(dla mnie to nie tylko egzotyczne drzewo),

Ale jej korzenie przebijały się do

Twojej urny.

I jeszcze to, że przesłaniała zbocze kwitnących

Rododendronów. To moje pocieszenie drwala.

Białe kamyki pod stopami w alejkach

Cmentarza w Pollone

A dalej, w stronę Piemonckich

Alp, zakryty mgłą Monte Mucrone

Mówią, że jeszcze nie pora, abym pojął

Twoje i jego milczenie.

I opierając wzrok na wysmukłych tujach

I różach wspiętych na murze

W ogrodzie Willi Ametis,

Czekałem na

Twój znak, jak

Jaśniejący w slońcu Mucrone,

Którego kochałeś.

On

Wskazywał Drogę

Samotną,

Ku górze…

Miłosz

 

Niepojęta zgoda na wszystko,

Każda chwila szczęśliwa.

Noc przejrzysta. Przenika światłem

Oczy, ręce i nogi

I wzbiera w piersi okrzyk

Dziękczynienia.

Oto czas trwania.

Nic nie przemija.

Najmniejsze ziarnko piasku,

Źdźbło przydeptanej trawy.

Kropla, która rozprysła się –

W powietrzu wisi, jak wisiała.

Choć przeminęła – jest.

Słowa na wiatr:

Rzucone raz – są

A nie bolą.

Niepojęta zgoda,

Na wszystko,

Ból i radość utraciły granice –

Są,

I są.