Chodziłem błądziłem

Chodziłem, błądziłem

Najpiękniejszymi ulicami świata.

Tam, gdzie byłem

To zaledwie przrażająca małość

W tym, co Istnieje!

Czy możesz wyobrazić sobie

Ogarnąć, co Jest?

Czy możesz widzieć to, co

Wszędzie Jest?

Wiem, to supermana przywilej...

A Ja cόż?

Wierszyki sobie skrybię

W Nadziei Wniebowzięcia....

I wielkich mistykόw wzywam:

Na pomoc!

Bo ja nie potrafię jeszcze uśpić zmysłόw

I wkroczyć w tajną strefę

Ścieżki na Gόrę Carmel!

To wszystko, co mogę,

To liczyć oddech

I wydech, by stanąć na

Trampolinie

Transcedencji...

Nieobjawione daje do myślenia

Nieobjawione daje do myślenia,

O swoim istnieniu.

Jak Przestrzeń, która sie objawia,

Poprzez istnienie świata rzeczy.

Jak Czas, który w niej upływa

Kiedy wędruję od krańca do krańca.

Jak cisza istnieje

Wtedy, gdy dźwięku kropla

Na wodzie kręgi roztoczy.

Jak żagiel biały

Z mroku wyłania się – Byt.

Cały zanurzam się w Teraz.

Bosą stopą przydeptuję trawę,

W rannym ogrodzie

Kontempluję róże i chłód rosy,

I kiedy patrzę prosto w Słońce,

Wszystko oblewa się światłem,

Zakrywa kształt i rzeczy formę.

Przed progiem Najwyższej Medytacji

Pokłony biję – Ja syn marnotrawny,

Kiedy

Nieobjawione ucisza zmysły,

I na powrót wzywa

Do Domu.

https://www.facebook.com/Essayens