Chodziłem błądziłem

Chodziłem, błądziłem

Najpiękniejszymi ulicami świata.

Tam, gdzie byłem

To zaledwie przrażająca małość

W tym, co Istnieje!

Czy możesz wyobrazić sobie

Ogarnąć, co Jest?

Czy możesz widzieć to, co

Wszędzie Jest?

Wiem, to supermana przywilej...

A Ja cόż?

Wierszyki sobie skrybię

W Nadziei Wniebowzięcia....

I wielkich mistykόw wzywam:

Na pomoc!

Bo ja nie potrafię jeszcze uśpić zmysłόw

I wkroczyć w tajną strefę

Ścieżki na Gόrę Carmel!

To wszystko, co mogę,

To liczyć oddech

I wydech, by stanąć na

Trampolinie

Transcedencji...

Nieobjawione daje do myślenia

Nieobjawione daje do myślenia,

O swoim istnieniu.

Jak Przestrzeń, która sie objawia,

Poprzez istnienie świata rzeczy.

Jak Czas, który w niej upływa

Kiedy wędruję od krańca do krańca.

Jak cisza istnieje

Wtedy, gdy dźwięku kropla

Na wodzie kręgi roztoczy.

Jak żagiel biały

Z mroku wyłania się – Byt.

Cały zanurzam się w Teraz.

Bosą stopą przydeptuję trawę,

W rannym ogrodzie

Kontempluję róże i chłód rosy,

I kiedy patrzę prosto w Słońce,

Wszystko oblewa się światłem,

Zakrywa kształt i rzeczy formę.

Przed progiem Najwyższej Medytacji

Pokłony biję – Ja syn marnotrawny,

Kiedy

Nieobjawione ucisza zmysły,

I na powrót wzywa

Do Domu.

https://www.facebook.com/Essayens

Ja Poeta

Ja Poeta

Ja, poeta wędrujący i zdziwiony wielce,
Nieszczęściem do muru przyparty
I biedą, i wiekiem,
Na którym piętrze głupoty, czy ignorancji mieszkam
Nie wiem,
Jednak perełki słów odliczam, jak różaniec,
W nadziei Odkupienia, i że dostąpie światła Uniesienia
I wszystko zasnuje spokojem
Sam z sobą zgodny i cichy,
Jak największa tęsknota za Czystością,
Która mądrym spojrzeniem Świat
muska.

W marzeniach sennych wędruję alejami
wśród palm cienistych,
Gdzie moja piękna zawsze Nefertiti,
Która nie zaznała starości
zamyślonym spojrzeniem zmarszczoną wodę
ucisza
I dłoń w gest znajomy wkłada pochylając głowę
By błogosławić Buddę i z Nim całe Królestwo.
W zanadrzu kryjąc Skrypt Zjednoczonych Żywiołów
I Papirus Tajemnej Proporcji - ucisza swoje istnienie
Przed progiem Najwyższej Medytacji.

A nad brzegiem Nilu chłop obmywa stopę
Cierń z pięty wyciska - w modlitiwe cały i w bólu.

Rzekłbyś -
Nieprzeliczonych istnień forma
W totalnym królestwie Bytu i Cierpienia
W Przestrzeni Przepadłych Wydarzeń.

Na próżno szukać w zwojach skarbów
Aleksandryjskiej Biblioteki
Recepty prostej...

Bez Pożegnania

W pustym pokoju na stole książka

Nie rozpoczęta i nie skończona -

Marqueza “Sto lat samotności”.

Na ścianie czerwień róż wyblakła,

Gdzie tylko zegar jeszcze biegnie

W błękitnie jasnym pokoju, jak

Na obrazie van Gogha.

Puste na środku krzesło.

Pachnącej sukni jedwab wisi

I ciepły ślad na poręczy.

Drzwi niedomknięte cicho skrzypią -

Skrzypiec bez strun koncertu fragment:

Najpiękniejsze Wcielenie Piękna,

Powitanie Ciszy - w E-moll

I Niemożliwa Miłość...

Śnieżnym Wieczorem Postój w Lesie

Robert Frost (1874-1963)

Stopping by Woods on a Snowy Evening

Polish Translation by Leonard Gorski Essayens

Śnieżnym Wieczorem Postój w Lesie

Czyje to lasy, myślę wiem.

Lecz jego dom tam na wsi jest,

Więc nie zobaczy mnie tu on,

Kiedy podziwiam w śniegu las.

Mój mały konik dziwi się:

Z dala od domu postój ten.

Tu las, a tam zmarznięty staw

I najciemniejszy wieczór dziś.

W uprzęży dzwonki wstrząsnął wnet

Przekonać się, czy to nie błąd;

W tej ciszy inne dźwięki są -

Łagodny wiatr, skrzypiący śnieg.

Lasy kochane, ciemne w głąb,

Lecz obietnicę trzymać mam…

Nim zasnę wiele przebyć mil,

I przebyć wiele mil nim zasnę.

Ta Wielka Pustka

Ta wielka pustka w moim sercu
Od lat
Przestronna, jak najdalszy sen,
W którym pojawisz się nagle...

Bym wypełnił się tobą piękną,
I chwalił dzień, i światło uniesienia,

By nie przepadły w przestrzeni
Przepadłych wydarzeń, jak nieprzeliczone nigdy
Cierpienie i radość
W samotności Każdego... doświadczenia
Życia...

To wszystko, żeby odczuć -
Tchnienie Wieczności,
Oddech Miłości...

Być...

*

Znów, znów

Rzeczywistość się stroi

Struna

W heraklitejskim łuku,
Jak przypływ i odpływ wód,
Pełnia księżyca i Nów,
Opadanie liści i strzelanie pąków,
Krążenie wód:
Życie - Miłość -Śmierć,
Nowe Życie.

Rytm i kołysanie,
Wznoszenie i opadanie,
Wdech i wydech
Nieprzeliczonych form istnienia.

Któż udział w Pełni ma
Piękna i Życia?
Naprzeciw Bytu, który
Trwa niewidzialnym uśmiechem:
Mona Lisa, czy Budda?

Któż udział w Pełni ma
Cierpienia totalnego
Chrystusa?

To wszystko żeby odczuć
Tchnienie Wieczności,
Oddech Miłości,

Być...

*

Ile potrzeba tobie
Z tego,
By chwalić każdy dzień
Sztuką i pracą,
I w każdy dzień od nowa
Rzucać się, jak w wodę:
Że może kiedyś wreszcie
Tajny skrypt wyłowisz,
Nieprzemoknięty jeszcze w butli
Na tyle, by dał się odczytać...

To wszystko żeby odczuć
Tchnienie Wieczności,
Oddech Miłości...

Być...



leonard górski copyright 2008

Południe

Na lewo

Ponad dachami Città,

Biało-szara kopuła San Pietro.

Na prawo, pomnik Vittorio Emanuele II –

Widoczni stąd jeźdźcy skrzydlaci w rydwanach,

W białym marmurze z Botticino.

Niżej,

Przysłaniając pnie nadtybrzańskich platanów,

Już całkiem blisko,

Dom osieroconych

Dzieci – po zamachu w asyryjsko-babilońskiej

Synagodze.

Pod stopami gorący taras w pelargoniach,

Jaszczurka na ścianie, w winie

A na dole “cykające” taksówki,

Przywożące turystów do

Santa Maria in Trastevere.

Od wzgórz Giannicolo oderwał się

Obłok dymu i huk

Armaty, oznajmujący Urbi et Orbi:

Południe!

Nad głową buczenie samolotu lecącego

Na Północ.

Puntino i Buncika – dwa psy

Wygrzewają w słońcu sierść.

Niech trwa,

Co jest,

W żółto-niebieskim powietrzu,

W zapachu bazaltowych uliczek, zaułków

Które się później

Śnią.