Cmentarz w Pollone

Wybacz Pier Giorgio!

Ale druciana szczotka nie nadaje się

Do czyszczenia wklęsłych liter w granicie

Twojej nagrobnej płyty.

Żal mi tej palmy, którą

Trzeba było ściąć w lewym rogu

(dla mnie to nie tylko egzotyczne drzewo),

Ale jej korzenie przebijały się do

Twojej urny.

I jeszcze to, że przesłaniała zbocze kwitnących

Rododendronów. To moje pocieszenie drwala.

Białe kamyki pod stopami w alejkach

Cmentarza w Pollone

A dalej, w stronę Piemonckich

Alp, zakryty mgłą Monte Mucrone

Mówią, że jeszcze nie pora, abym pojął

Twoje i jego milczenie.

I opierając wzrok na wysmukłych tujach

I różach wspiętych na murze

W ogrodzie Willi Ametis,

Czekałem na

Twój znak, jak

Jaśniejący w slońcu Mucrone,

Którego kochałeś.

On

Wskazywał Drogę

Samotną,

Ku górze…